Centrum Zuidbroek

“En de ploeger ploegde voort, maar al na de eerste vore is de ploeger ontspoord.”Ik weet niet hoe het komt, maar telkens als ik door mijn Zuidbroek rijd, fiets of wandel komt deze uitdrukking vanuit de spelonken van mijn brein naar boven.
Wat een troosteloze, deprimerende boel. Is dit nu het centrum van Zuidbroek? Zuidbroek, het dorp in de gemeente Menterwolde dat ideaal is gelegen aan spoor-, weg- en waterwegen. Zuidbroek, een dorp dat door deze ideale ligging het uithangbord van Menterwolde had kunnen zijn, nee eigenlijk had moeten zijn. Edoch wat zien we elke dag. Een dorp met een verpauperd centrum en een verslechterend leef- en woonklimaat. Woningen voor met name ook ouderen en jongeren worden al jarenlang niet meer gebouwd. En ga zo maar door.
“Is dat hier altijd zo geweest?”, vroeg iemand aan mij. “Welnee, de ouderen onder ons kennen Zuidbroek nog als een gezellig dorp met tal van voorzieningen zoals een openluchtbad, mooie voetbalvelden (zijn er nu nog), een toonbaar centrum en met een florerende middenstand” antwoordde ik.
“Hoe is het dan zover kunnen komen?”, was de logische volgende vraag. Warempel, daar stond ik even met de mond vol tanden, maar plots wist ik wat ik moest zeggen. U raadt het al,  ik zei: “En de ploeger ploegde voort, maar al na de eerste vore is de ploeger ontspoord”. Zelf was ik wel tevreden met deze inval, maar helaas, mijn opponent begreep het niet helemaal. “Hoe bedoel je”, was de reaktie. Daar zit je dan mooi mee. Wat nu?
“Ach weet je”, zo begon ik, “wat ik mij herinner is dat in november 2007 heel Zuidbroek door de gemeente werd uitgenodigd in De Broeckhof voor een bijeenkomst over het Centrumplan. Aldaar werd door de verantwoordelijke wethouder in aanwezigheid van o.a. de ‘projectleider’ met verve verkondigd dat ze nu zelf de regie in handen zouden nemen. Het gestrande schip, dat Centrumplan Zuidbroek heette, zou wel eventjes worden vlotgetrokken. Nou dat hebben we geweten. Bijna 2½ jaar verder en na nog een aantal dorpsbijeenkomsten in De Broeckhof met dezelfde ‘regievoerders’ aan het roer zijn we amper één stap verder. Jawel, het begon nog zo veelbelovend. Het Novy-pand en de woningen aan de Spoorstraat, Tielmanslaantje in de volksmond, werden vlotjes aangekocht. Er werd niet op een paar centen gekeken. Dat zag er doortastend uit! De randen in het centrumplan waren ingevuld, nu het hart nog. En geloof het of niet, na al die tijd klopt het hart, lokatie A, nog steeds niet. Het ligt er nog morsdood bij”.
“Nu begrijp ik je”, reageerde mijn gesprekspartner. “Die ploeger, die voortploegde kreeg de eerste vore (de randen) nog wel voor elkaar, maar daarna was het ho maar”. “Zo bedoelde ik het precies”, lachtte ik.
“Maar ik heb ook wel gehoord dat er in Zuidbroek altijd een bepaald groepje mensen is die overal op tegen was en is. Tegen Van der Valk, tegen De Gouden Driehoek en vooral tegen de PvdA”, wierp de ander tegen. Tsa, die iemand wist blijkbaar iets meer van de “Zuidbroekse Twisten”.
“Ach ja”, vergoelijkte ik, “dat heb je wel in ieder dorp en in Zuidbroek zeer zeker ook. Maar laten we wel wezen, je kunt je twijfels hebben of een supermarkt in het centrum van Zuidbroek wel bestaansrecht heeft en houdt, je kunt ook nog vinden dat de aktie voor behoud van De Broeckhof op die plek oliedom is geweest en je kunt je ook nog afvragen of bepaalde dorpelingen het belang van Zuidbroek niet ondergeschikt maken aan eigen belang of aan het uitvechten van persoonlijke vetes met de PvdA, dat alles neemt niet weg dat, welke route er ook wordt gekozen, de aankoop van pand Bogor in alle gevallen de sleutel tot de oplossing is”.
“Maar waar zit de aankoop van dat pand dan al zo lang op vast?” vroeg die manspersoon met enige verbazing. “Nou”, zei ik, “dat gaat natuurlijk om het geld. De verkopende partij wil een zo hoog mogelijke prijs en de kopende partij wil het liefst voor een dubbeltje op de eerste rang. Dat is normaal. Een goede onderhandelaar weet,  gezien de belangen van zowel de kopende als de verkopende partij, zo’n gat tussen vraag- en biedprijs in alle redelijkheid te overbruggen”.
“Heb je een idee in welke grootte-orde we moeten denken?” zo luidde zijn vervolgvraag.
“Nee, niet in detail”, heb ik hem geantwoord, “maar volgens mijn informatie is de WOZ-waarde van het Pand Bogor zo rond E 1 miljoen en neemt Bogor genoegen met E 1,2 miljoen.  Eerlijk gezegd vind ik het onbehoorlijk als je onder de WOZ-waarde wilt kopen. Kortom, in mijn optiek hebben we het over een bedrag tussen E 1 en 1,2 miljoen”.
Ik zag de verwondering op het gezicht van de man tegenover mij. “Wat is dan het probleem en waarom moet dat dan zo lang duren? Zo kun je een dorp toch niet in de steek laten” stamelde hij.
“Dat begrijp ik ook niet”, stelde ik hem op zijn gemak. “Neem een goede onderhandelaar, geef hem mandaat een deal te sluiten tussen E 1 en 1,2 miljoenen het Centrum van Zuidbroek kan verder naar de volgende fase. Ik ken wel iemand die dat klusje binnen 2 week klaart, opdat we dan kunnen zeggen: En de ploeger ploegde voort en doet dat na de eerste vore nog ongestoord.” “Maar weet je”, zo eindigde ik het gesprek, “als dit alles niet lukt, is er nog een laatste uitweg’.
“Oh ja, welke dan”, riep de man in het weggaan. “In maart zijn er verkiezingen! Misschien kan er dan een andere ploeger de hand aan de ploeg slaan”

Door medestrijder geschreven en ingezonden door Stef Villerius.